کوچه

زمانی بود که بسیاری از پست های وبلاگ های حوزه آی تی و اینترنت با مطالب گوگلی پر شده بود. زمانی هم بود که این جور مطالب کلی هم هواخواه داشت. اما کم کم گوگل زده شدیم، اول خواننده ها بعد وبلاگ نویسان. دیگه دوران گوگل نویسی سر آمده بود.

اعتراف می کنم زمانی خیلی گوگلی شده بودم، حتی زمانی هم که در یک بازه زمانی هفته ای دو مقاله برای شرق و هفته نامه علم روز می فرستادم (ترجمه می کردم)، همه اش مربوط به اخبار گوگل شده بود. شاید این سرد شدن تب گوگلی بود که موجب شد چند باری از نوشتن سرخورده شوم.

اما حالا پس از آن روز های اولیه طلایی گوگلی، کمی سر عقل آمده ایم و گوگل شده بخش کوچک نوشته هامون. گوگل شرکت آرمانی مان بود و دوست داشتیم همه اخبارش رو منعکس کنیم حتی اگه خیلی جذاب و مهم هم نبودند. یاد دوران ایتنا هم بخیر که در زمانی که مسئولیت سایت با من بود، فکر کنم وجه گوگلی اخبار خیلی پررنگ شده بود.

اما من بابت اون روزها خیلی پشیمون نیستم، راستشو بخواهید کلی هم با یادآوری شون ذوق می کنم. بابت اون همه زحمت برای ترجمه مقاله هایی که تو وبلاگ خودم و نشریات منتشر شدند و حق الزحمه کمی یک بار از شرق گرفتم و دوباری که از طرف علم روز برایم پول ارسال شد وحسرت می خورم که شاید باید بیشتر قدر اون روز ها رو می دونستیم و الان که روزنامه هامون خالی از مطالب مفید و بدرد بخور در حوزه آی تی و اینترنته. راستش یک ماه و نیم هم از ایتنا حقوق گرفتم.

همه این روزای بد و خوب نتیجه وبلاگ نویسی من بود و گوگل نقش مهمی تو نوشته هام و شناخته شدن اون ها داشت. حالا می خواهم شخصیت مجازی من فارغ از نوشته های گوگلی سابقم شناخته بشه. روزهای گوگلی ام خداحافظ.